Blog over Miskraam en Rouw

Miskraam & Rouw

Vandaag (19 oktober 2018) is het 1 jaar geleden dat ik uitgerekend was van ons kindje.
Ik besefte mij dat ik nog niet eerder geschreven heb over de miskraam, het is nu de tijd.

Het ‘algemene’ advies om binnen 12 weken niets te vertellen over je zwangerschap, heb ik gelukkig niet opgevolgd.
Hierdoor had ik veel steun van de mensen nabij mij toen het mis ging.

Luchtig

Over een miskraam wordt vaak luchtig gedaan. “Ach, het komt vaker voor”, “de volgende keer lukt het misschien wel”, “blijft positief denken” etc.
Maar het IS niet luchtig, heb ik aan den lijve ondervonden!

Al na een paar dagen dat ik zwanger was, voelde ik mij moeder. De hormonen deden haar werk goed :-D. Het voelde alsof ik al 8 maanden zwanger was. Het kindje was volledig welkom bij ons! We lazen boeken en hielden per week bij hoe groot het moest zijn en wat er zich allemaal ontwikkelde in het vruchtje en we zochten een verloskundigenpraktijk uit die ook over een bad beschikte, voor een waterbevalling.

Over dat het mis zou kunnen gaan, had ik niet nagedacht.
Ik was stabiel, onze situatie was stabiel en ik zorgde goed voor mijzelf, qua eten/drinken en rust.

Ik durfde niet te denken wat ik dacht

We zaten te eten in een restaurant toen ik ineens erg veel buikpijn kreeg. Vervolgens verloor ik bloed en ik durfde niet te denken wat ik dacht. Het kon niet zo zijn en toch gebeurde wat er gebeurde.

Een echo in het ziekenhuis de volgende dag bevestigde dat wat ik niet wilde geloven: het vruchtje zat niet meer in mijn baarmoeder. We liepen met z’n drieën het ziekenhuis in en kwamen er met z’n tweeën weer uit.

Diezelfde dag kwam het vruchtje naar buiten en hebben we het kunnen begraven. Anna heb ik haar genoemd. Niet dat ik haar zo wilde noemen, maar die naam kwam bij mij op.

Na dit alles wilden we het rustig aan doen, eerst dit verwerken. We zijn echt een rouwperiode ingegaan. We hebben een mooi beeldje gevonden wat voor Anna staat. En zelfs nu nog, nu ik er over schrijf, raakt het mij diep.

Of er nog een kindje komt? Ik weet het niet. Het verlangen is er wel, zonder dat het een moeten is.