Blog over Mijn Trauma | Floor Slagter

Mijn trauma: een persoonlijk verhaal

Oei, nu wordt het wel heel persoonlijk… en toch wil ik heel graag mijn ervaring delen, om aan te geven wat EMDR met mij heeft gedaan. Waardoor ik een EMDR-enthousiasteling ben geworden.
De andere kant is natuurlijk dat het geen wondermiddel hoeft te zijn voor iedereen, maar voor mij heeft het wel zo gewerkt.

Toen ik 18 was…

Op mijn 18e werkte ik bij de Thuiszorg. Ik maakte schoon bij mensen die dat niet zelf konden. Het verdiende best goed, naast mijn opleiding aan de Pabo en ik vond het contact met de mensen erg leuk.
Tot ik op een middag naar een nieuwe cliënt ging, een man van een jaar of 65. Hij was al een tijdje weduwnaar en worstelde met zijn gezondheid. We maakten kennis met elkaar en we hadden een gezellig contact. Bij het weggaan raakte hij plotseling mijn borsten aan en hij trok mij op schoot. Ik bevroor… Hij bleef mijn borsten aaien en ik bleef bevroren. Na een tijdje (ik weet niet hoe lang het heeft geduurd) stond ik op, hij drukte mij nog een briefje van 25 gulden in de hand, als dank hoorde ik hem mompelen en ik reed verdoofd naar huis.

Thuis aangekomen had ik het voorval al helemaal weggerationaliseerd: Ach dan heeft die man ook een verzetje gehad. Maar een paar dagen later voelde ik mij nog steeds vies en heb ik een klacht ingediend bij de Thuiszorg. De man dacht dat ik het goed had gevonden, omdat ik was blijven zitten.

Bevriezen en schuld

Vechten, vluchten en bevriezen zijn de drie instinctieve reacties op heftige gebeurtenissen.
Bij vechten en vluchten ontwikkel je, over het algemeen, geen fysiek trauma, omdat je in staat was om te reageren. Onbeweeglijkheid, ‘je dood houden’ is een overlevingsstrategie die je ook bij dieren terugziet.

Een antilope die door een cheetah wordt achtervolgt kan vlak voor of bij het eerste contact voor dood gaan liggen. Dit is een andere bewustzijnstoestand, die alle zoogdieren gemeen hebben, als de dood nabij is. Wanneer de kust mogelijk toch nog vrij komt, ontdooit de antilope en kan hij er alsnog vandoor gaan. Zodra hij buiten gevaar is, schudt hij alle onbeweeglijkheid letterlijk van zich af en keert hij terug naar zijn ‘normale’ leven, alsof er niets is gebeurd.*
* Naar Peter Levine: De tijger ontwaakt.

Veel mensen die, zoals ik niets deden, kunnen zich schuldig of laf voelen: ‘Ik deed niets, ik liet het gebeuren’. Terwijl het om een overlevingsstrategie gaat, waar reageren ECHT niet mogelijk was, je zat in een ander bewustzijn.

Frustratiegedrag

Als ik over mijn grenzen liet gaan (net als toen ik 18 was), ging ik mijn naaste (lees: mijn vriend) afsnauwen en bekritiseren. Híj kreeg er van langs in plaats van dat ik mijn grens aangaf (arme hij…).
Zo had ik leren omgaan met mijn frustratie in dergelijke situaties. De afgelopen 22 jaar had ik de gebeurtenis niet verwerkt. Ja, ik had het een plekje gegeven, maar niet verwerkt. Bij iets een plekje geven blijft het aanwezig, het komt zo nu en dan weer op en het frustratiegedrag blijft. Bij verwerken, verwerk je het echt en ga je ander gedrag vertonen.

EMDR

Ik heb op de gebeurtenis twee EMDR sessies gehad. Dit was aan het begin van dit jaar (2018). Sindsdien heb ik geen uitbarstingen meer gehad naar mijn vriend (blije hij…) én geef ik veel helderder mijn grenzen aan.

Zo bizar hoe ik na die twee sessies totaal anders reageer (zonder dat ik er voor moet werken of op moet letten of me in moet spannen). Hierdoor wist ik direct dat ik ook EMDR wilde leren geven. En zo is het gebeurd!